Wat is dyscalculie?

Het woord dyscalculie komt uit het Grieks en Latijn betekent:slecht kunnen rekenen. Dyscalculie is een rekenstoornis die vaak samengaat met problemen op het gebied van ruimtelijk inzicht, klokkijken, het geheugen, spelling of inzicht. Er zijn aanwijzingen dat het een aangeboren erfelijke stoornis is, met een neurologische achtergrond.

Rekenen onderscheidt zich van lezen en spelling in de mate waarin een beroep wordt gedaan op vaardigheden om problemen op te lossen. De stappen die in het oplossingsproces van rekenopgaven moeten worden gezet, worden in grote lijnen gestuurd door de logische structuur van het gestelde probleem.

Bij dyscalculie komt het automatiseren van de rekenhandelingen niet of heel moeizaam tot stand. Er zijn problemen bij het optellen en aftrekken. De sprong over het tiental blijft lang moeite kosten. De tafels blijven niet ‘hangen’ als ze er na veel oefenen al in zijn gekomen. Het rekenen en de ontwikkeling zijn duidelijk vertraagd. Een achterstand aan het eind van de basisschool van zo'n twee jaar is bij kinderen met dyscalculie niet abnormaal.
De geleerden zijn er nog niet uit wat precies de oorzaken van dyscalculie zijn. Er wordt op verschillende plaatsen onderzoek naar gedaan. Kinderen met dyscalculie kunnen worden geholpen door bijvoorbeeld het visualiseren van sommen. Er zijn diverse speelse methoden om hen de basisvaardigheden aan te leren.
Er wordt gewerkt vanuit het protocol dyscalculie.